Begijnhof

Sint Nicolaasbeeld in de Begijnhofkapel

Begijnhof_Amsterdam_Sint_Nicolaasbeeld.jpg
Begijnhof_Sint_Nicolaas_Amsterdam.jpg
Begijnhof_Amsterdam_hofje.jpg

Begijnhof

Het Begijnhof is geen gewoon hofje, omdat het geen oudedagsvoorziening gesticht door particulieren was. Het was meer een soort klooster, alhoewel de begijnen meer vrijheid hadden dan nonnen in een klooster: de begijnen legden wel een gelofte van kuisheid af maar mochten op elk moment het hof verlaten om te trouwen. Bovendien staan er hoge, specifiek Amsterdamse stadshuizen (het Begijnhof is het enige hofje waarvan de huizen als adres de naam van het hofje zelf hebben), waaruit het min of meer particuliere karakter van het hof in het oog valt.

Begijnhof_Hofje_Amsterdam.jpg

Begijnhofkapel (schuilkerk)

Begijnhof_Amsterdam_schuilkerk.png

Op de afbeelding hier boven ziet u de Begijnhofkapel. Dit is de goed bewaarde schuilkerk, waar de begijnen in het geheim bij elkaar kwamen tot in 1795 de godsdienstvrijheid terugkeerde. Toen Amsterdam een protestante stad werd konden de katholieken hun geloof niet meer in het openbaar belijden. De bewoners van de Begijnhof konden nog enige tijd gebruik maken van de sacristie. Toen dit ook verboden werd verhuisde de kerkdienst naar een van de huisjes op het Begijnhof. In 1665 werden twee huizen samengevoegd, die de Amsterdamse architect Philips Vingboons (1607-1678) tot kerk verbouwde. Het stadsbestuur keurde dit plan goed op voorwaarde dat aan de buitenkant niet te zien was dat in het gebouw een kerk gevestigd was. Pas in de negentiende eeuw kreeg de voorgevel spitsboog-vensters en glas-in-lood ramen.